Czas Fantastyki 1/2009 – omówienie numeru
Nowy rok – nowy numer – nowy cykl omówień
„Czas Fantastyki”, czyli „kwartalnik dla zaawansowanych” pod redakcją Macieja Parowskiego, wkroczył już w A.D. 2009, wzbogacając zarazem grono omawianych na łamach Katedry magazynów fantastycznych.
„Osiemnastka” wita nas interesującym wyobrażeniem współczesnej Meduzy, spozierającym z okładkowych ram. Nie dajmy się jednak zatrzymać i zajrzyjmy do środka, bo warto. Szczególnie interesujące szkice przygotowali Konrad T. Lewandowski, Anna Ptaszyńska i Lech Jęczmyk, ale porcja zjadliwej publicystyki nie zamyka się na tych kilku nazwiskach. Trzymający poziom komiks, sympatyczny wywiad i stały leksykon dopełniają miary zadowolenia. Wiele jest też tekstów polemicznych, choć niektórym dyskusjom (niestety) towarzyszy wyraźny brak wyczucia właściwego tonu.
Wierni w kraju niewiernych
Wydany pod koniec zeszłego roku, zbierający nie tylko fantastyczne, lecz również głównonurtowe laury, „Lód” Jacka Dukaja stał się prekursorem nowej serii wydawniczej Wydawnictwa Literackiego – przedstawiającej zarówno wznowienia, jak i premiery dzieł pisarza w twardej oprawie okraszonej okładkami, kojarzonego powszechnie z nominowaną do Oscara „Katedrą”, Tomasza Bagińskiego. Recenzowana pozycja stanowi drugi tom wspomnianej serii, zachęcając, by po ośmiu latach, jakie upłynęły od jej premiery, ponownie przyjrzeć się wyborowi opowiadań czołowego polskiego twórcy SF. Zbiór prezentuje krótkie formy powstałe na przestrzeni sześciu lat, począwszy od opublikowanego w 1993 r. „Irrehaare”, aż po „Katedrę” czy „Medjugorje”, nieznacznie tylko poprzedzające nadejście drugiego millenium – w sumie osiem tekstów. Co ciekawe, opowiadania powstałe później nie są wyraźnie lepsze od swoich poprzedników. Wystarczy wspomnieć porównywane z Matrixem „Irrehaare” – zdecydowanie jeden z najlepszych tekstów zebranych na kartach „W kraju niewiernych”, a przy tym – najstarszy.
Nowa Fantastyka 11/2008 – omówienie numeru
Nie zawsze szata (graficzna) zdobi czasopismo
Listopadowy numer Nowej Fantastyki już z daleka straszy okładką, jednakże zawartość, jaka się pod nią kryje, w pełni rekompensuje braki, spoglądającej na nas z wystawy nietrafionej grafiki. Pod względem ilościowym dominuje publicystyka, lecz kiedy przychodzi do oceny treści siły okazują się bardzo wyrównane, bowiem nieliczni przedstawiciele prozy nie ustępują ani na krok konkurentom, mocno trzymając się dość wysokiego poziomu, jaki w całości przedstawia sobą przedostatnie tegoroczne wydanie.
Wielki triumf zwyczajnych bohaterów
Frapujące schematy, czyli nieco teorii…
Czego oczekujemy od literatury? Co sprawia, że autor zyskuje nasze uznanie, a jego powieść miejsce w domowej biblioteczce i naszej pamięci? Niektóre książki skłaniają recenzenta do refleksji nad samą istotą wartościowania, oceną efektów czyjejś pracy. Zmuszają do zmierzenia się z akademickimi pytaniami o sens literatury, a zwłaszcza jej beletrystycznej części – konfrontują z ułudą istnienia czystego obiektywizmu, by po chwili zapytać o kryteria, na bazie których kreujemy rzeczywistą, subiektywną opinię. Nasze zdanie. Pomijając czytelnicze doświadczenia, indywidualne upodobania czy nastrój podczas lektury – możemy wyróżnić kilka klasycznych wariantów, bardzo ogólnych zasad, dzięki którym książka po prostu nam się podoba.
Prawie debiutancka walka dobra ze złem
Obserwując trendy panujące na rynku literatury fantastycznej bez trudu można zauważyć, że czas wielkich historii opowiadających dzieje walki dobra ze złem, ścierania się sił światła i ciemności, triumfu miłości nad nikczemnością świata i podłością zasiedlających go istot – ustępują pola nowemu, odchodzą w cień. Współczesny czytelnik wybiera bowiem historie wielopłaszczyznowe, pozbawione czarnobiałych bohaterów, polaryzujących się na szali „słuszne czy nie” wyborów, podniosłych morałów. „To już było, wyrosłem z takich opowiastek” – kwituje. Jest jednak nisza, w której podobne opowieści wciąż spotykają się z zainteresowaniem, sięgającym milionowych nakładów i kasowych ekranizacji.
Polecam portal
